کالبد شکافی روشنفکران دانشجویی در ایران

جوانان آسیب پذیر ترین قشر جامعه میباشند

روشنفکران ما قربانیان دوران جنگ سرد بودند

باز هم پای اعترافات جوانان مینشینیم و می آ موزیم

اگر گذشته را ندانیم  باز هم  اشتباه خواهیم کرد

سال 1350 خورشیدی سال شکار جوانان و هدایت آنان بسوی میدان مبارزات سیاسی علیه نظام شاهنشاهی وسیله مافیای اقتصادی و سیاسی غرب بود  . گروه گروه  از دانشجویان ما که سری پر شور داشتند روانه قربانگاهی میشدند که بزعم آنان مدینه فاضله بود و برای رسیدن به این منزلگاه سر از تن نمیشناختند .

شگفتا که هر اندازه استعمار جهانی بیشتر سرمایه گذاری میکرد  بیشتر بهره میبرد و از وجود این قربانیا ن در سر میز مذاکرات و یا معادلات سیاسی استفاده میکرد  .  روی آوردن به قبله گاه بیگانه و چشم از مصالح ایران بریدن به صورت یک بیماری  در آمده بود که رژیم از درمان آن عاجز شده بود زیرا سر منشاء آ ن در بیرون از کشور بود و فضای باز سیاسی اروپا و آمریکا بهترین فرصت بود که تشکل ها در آنجا شکل بگیرد و سپس به داخل کشور هدایت گردد .

از بین جوانانی که گرفتار این توطئه جهانی میشدند کسانی هم بودند که یا خود آگاهانه و یا در مسیر بازداشتها  به حقایق دست میافتند و راه زندگی را بگونه ای دیگر ادامه میدادند  و ما اینک نگاهی دوباره بر صحبت ها و اعترافات تنی چند از آنان می اندازیم که با رسانه هادر میان گذاردند .

در خلوت و به دور از جنجال  ميتوان از خرد  بهره برد

ره گم كردگاني كه از حلقه بلا خارج شدند

گفته هاي  جوانان نه اعتراف بود و نه توبه ، بلكه بيان يك درد بود !!

در بخش پنجم كالبد شكافي روشنفكران  گوشه هايي از مصاحبه رسانه اي آنان را نوشتم و اينك نيز به بخش هاي ديكري از آ ن گفتگوها ميپردازم .  گرچه كساني هستند كه هنوز در روياي روزهاي مبارزات مسلحانه رفقاي هم مسلكي خود آنان را قهرمانان دوران  استبداد ميدانند  و به سيه روزي آنان كه دل به بيگانه سپرده بودند خوش ميدارند  ولي تلخي حقايق و سنگيني باري كه اين ره گم كردگان بر دوش ملت ايران گذاردند آن چنان است كه بسياري از آنان كه ذره اي انصاف در وجودشان بوده به خطاي فاحش سياسي خود اعتراف نموده در صدد جبران بر آمده و از ملت ايران طلب پوزش نموده اند

پاي درد دل هاي تني چند ره گم كرده

آنان با هوشمندي به جدايي ها خاتمه دادند

بجای بمب در كشتزارهاي ما لاله کاشتند

    همچنانكه در شماره هاي گذشته بدان پرداختم در سالهاي 1329 و 1330 شكار جوانان ايراني وسيله عوامل ضد ايراني در سطح وسيع  آغاز و تا سالهاي 1357 اين روند بدون لحطه اي درنگ و با جديت هرچه بيشتر ادامه داشت  . سرعت شكار نسل جوان و تحصيلكرده ها دقيقا  با رشد ايران در زمينه هاي اقتصادي و سياسي و اجتماعي بستگي داشت  ..... اما بودند كساني كه در مراحل اوليه سقوط با اندك تعمقي ، از روياهاي وسوسه انگيز بدر آمده و به جبران گذشته بخدمت جامعه و ساختن ايران  ميپرداختند و حتي در رسانه هاي گروهي هشدار هاي لازم را به جوانان منحرف ميدادند.

شنيدن سخنان و مطالعه مطالب آنان از اين روي حائز اهميت است كه  خوانندگان عزيز با حال و هواي سياسي آن روز آشنا ميشوند  و نيز نقاب از چهره دسيسه گران كنار ميرود

پرويز قليچخاني عضو تيم فوتبال ايران و چهره محبوب آن روزگار در رديف اولين گروهي بودند كه با شناخت اهريمن  خود را از مهلكه بد نامي خارج ساخته به آغوش ايران باز گشتند .

پرويز قليچ خاني و دوست ورزشكارش مهدي لواساني كه به اتهام كوششهاي كمونيستي بازداشت شده بودند در 24 اسفند ماه 50 13ديداري با خبر نگاران ورزشي بعمل آوردند كه به درج قسمت هايي از آن  ميپردازم :